Papa Proces

Vader worden. Ik kan me er steeds meer mee verbinden. Vorige week zei ik het tegen Femke. Het lijkt wel alsof dat deel van mij dat vader word in mijn lichaam is geland en geïncarneerd. Daar waar het er eerst maar ‘niet was’, is het nu plots in mijn botten te voelen. Lekker noem ik dat. Dan weet ik dat ik goed zit.

Het was me een avontuurtje afgelopen jaar. Al 10 maanden weet ik dat ik vader word. Eerst zat er een kindje in Femke haar buik dat plots verdwenen was. Bij de echo waar dat zichtbaar op was, was er direct zichtbaar dat er een nieuw kindje in zat. Wow. Even heftig. Even schrikken. Even opnieuw afstemmen. Even opnieuw voelen. Dat was even wat turbulentie in het proces. Waar ik met het eerste kindje me al echt verbonden had, er zin in had, de naam al wist en er naar toe aan het werken was, werd dat plots ingegooid. Dat verhaal stond als een kaartenhuis overeind, en werd zo omver geblazen. ‘Woesj’. Weg was het kaartenhuis.

Het was lastig voor mij om me tijdens het verwerken van dit stuk, al volledig blijf te zijn met het ‘nieuwe’ kindje wat nu in Femke haar buikje aan het groeien is. Waar ik bij het eerste kindje er helemaal naar uit keek, het bewust had gekozen, het was er direct, ik was bewust van het complete proces van zaadlozing tot en met ik hoorde dat het weg was. We hadden samen een naam bedacht, samen zaten we op dezelfde golflengte. Zo anders was het met het kindje was Femke en ik nu gaan ontvangen. Daar was het kindje er ‘plotseling’. Het zat al 9 weken in de buik toen we het hoorde. Het voelde meer als een verstekeling dan als mijn kind. Toen Femke het hoorde was ze in Nederland en ik alleen in Spanje. Zij zag de echo, ik niet. Wow. Dit was voor mij echt even anders. Ik wist niet hoe ik me er over kon, moest of mocht voelen. Ik kon er gewoon niet bij. Het was blanco. Vanuit het hoofd kon ik van alles analyseren. Voelen? Nop.

Ik heb snel besloten het opzij te zetten. Wat niet gevoeld kan worden kan niet gevoeld worden. Tot ziens dan maar. Het enige waar ik invloed op heb is een zo compleet mogelijke man en vader zijn op het moment dat de baby geboren zal worden. Daar heb ik mijn energie en mijn aandacht aan gegeven. De baby in Femke haar buikje kon me kort door de bocht gezegd eventjes gestolen worden. Ik voelde dat dat later wel weer zou versmelten met het pad wat ik bewandelde. Het vertrouwen was daar dat alles op zijn plek zou vallen.

En nu ben ik blij hoe het gelopen is. Diep gelukkig. Maar goed dat dat eerste kindje verdwenen is. Om eerlijk te zijn. Ik was er gewoon niet klaar voor. Simpel zat. Ik had nog het één en ander uit te zoeken met mezelf. Ik had nog wat persoonlijke verlangens wat geleefd wilde worden. Ik wilde nog ruimte zelf ervaren. Ik was nog wat onstabiel hier en daar, nog steeds wel. Maar al een stuk stabieler! Ik had er wel al zin in. Maar dit was meer vanuit het hoofd, vanuit het mentale, vanuit het ego.

En vorige week viel het ineens in mijn lichaam, mijn hart en mijn ziel. De zin in het vader zijn. De blijdschap met het kindje in Femke haar buik. De verbinding met dat was nog ongeboren is maar wel al een ziel heeft. Ik liep door de bergen hier in Finestrat en voelde mijzelf in de toekomst hier al lopen. Draagzakje, babytje, ontspannen. Beetje positieve affirmaties in zijn of haar oortje fluisteren. Je kan niet vroeg genoeg beginnen met het onderbewuste vol stoppen met de goedheid. Ik voel de zin om samen met Femke te gaan genieten. Ik zag mijn familie en schoonfamilie al op bezoek komen. Heerlijk met zijn alle genieten van het nieuwe wonder. Ik kon me er helemaal in verplaatsen.

En bovenal. Ik voel me vader. Ik voel mij een voorbeeld. Ik voel mij nu wel klaar. De focus lag laatste tijd op ik. Egoïstisch mijzelf teruggetrokken om plekken in mijzelf te vinden waarvan ik geloof dat het goed voor me is. Maar daardoor voel ik nu de ruimte weer vanuit de juiste plekken naar buiten te treden. Als partner, als zoon, als broer, als vriend en als vader. Ik voel me een voorbeeld voor mijn toekomstige kleine, en kan niet wachten tot het de kracht heeft om achter mij aan te huppelen om mijn voetstappen te kunnen betreden.

2 reacties op “Papa Proces”

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *